Nie wyrzucaj,
nie traktuj,
nie mów.
Zamilcz i popatrz na mnie.
Co widzisz?
Nie chcę odpowiedzi.
To tylko ja,
zmieniona przez czas i życie,
nauczona.
Dążę do szczęścia, do mojego własnego
spełnienia.
Sama krzyczę i płaczę,
i kłamię.
nie traktuj,
nie mów.
Zamilcz i popatrz na mnie.
Co widzisz?
Nie chcę odpowiedzi.
To tylko ja,
zmieniona przez czas i życie,
nauczona.
Dążę do szczęścia, do mojego własnego
spełnienia.
Sama krzyczę i płaczę,
i kłamię.
Dla siebie, dla innych.
Jednak jedno słowo sączy się z mych ust,
przepraszam,Przyjacielu...
przepraszam,Przyjacielu...
Nie umiem powiedzieć dokładnie, o co w nim chodzi,
OdpowiedzUsuńale uczucie, które wybrzmiewa gdy podmiot w wierszu opowiada o Sobie, jest niewyobrażalnie mocne ;]
świetny !